Time to change

Kinderen zijn de spiegels van deze tijd,
wordt het niet eens tijd dat wij in de spiegel gaan kijken?

 

wereld_baby

Kijken en luisteren wat de kinderen ons te vertellen hebben.

In het AD las ik een opmerkelijk artikel : “Kinderen van nu zijn slimmer dan hun (groot) ouders
De aarde en de mensheid maken een evolutieproces door, de kinderen van nu hebben al een ruimer bewustzijn dan hun ouders en grootouders. Ze vragen om een oprechte benadering vanuit het hart.

De technologische en materialistische wereld (het denken) lijkt over te gaan in een geestelijke (gevoels) wereld… van een externe wereld naar een interne wereld ofwel van angst naar liefde. In de werkelijkheid van nu ervaren veel mensen dat ze geremd en beperkt worden, vastgeroest in oude patronen. De depressies en vormen in deze richting rijzen de pan uit. Materie geeft geen voldoening meer en veel mensen zijn zoekende, alleen nog niet wetende waar naar. De drang van mensen om los te breken uit de beperkingen wordt steeds groter en de zingevingsvragen krijgen een prominentere rol.

Kinderen leven en handelen van nature vanuit hun gevoel en voelen haarfijn aan of de handelingen en woorden van volwassenen vanuit het hart of hoofd komen. Ze pikken alles op uit ons systeem en weten exact wat er in ons om gaat. Kinderen worden geboren met het vermogen om te vragen, te dromen en zich te verwonderen. Kinderen leven vanuit liefde en de volwassenen over het algemeen vanuit angst (vaak onbewust). Deze angstpatronen ontstaan door alle overtuigingen die we in ons leven hebben meegekregen door de maatschappij om ons heen. Op het moment dat de woorden van de volwassene niet corresponderen met het gevoel van het kind is een aanvaring onvermijdelijk, het kind raakt daarin altijd de pijnplekken van de volwassene aan. Kinderen voelen intuïtief de gebeurtenissen aan die niet kloppen.

Aangezien het benoemen vaak lastiger is gaan ze het in gedrag spiegelen naar de volwassene toe, net zo lang tot de volwassene naar zichzelf gaat kijken. De kinderen zijn helemaal prima, die zijn helemaal goed zoals ze zijn, het zijn de volwassenen die mogen veranderen, naar binnen mogen keren om weer te gaan voelen wie ze zijn. Het is de bedoeling dat we ons losmaken van de ketting, de onderdrukking en weer zelf gaan nadenken en vooral voelen. Wat wil ik eigenlijk en wie ben ik? Wie ben ik nog meer naast de ouder, werknemer, deelnemer in de maatschappij? De verandering begint bij jezelf…

2012-voor-dummies-de-angst-voorbij-deel-I-versie-2_copie_img_4

De kinderen evolueren mee met de tijd, het systeem waarin wij functioneren blijft stil staan. Ook de schoolsystemen zijn verouderd, daar voelen steeds meer kinderen van nu zich niet meer in thuis. Kinderen willen creatief zijn in de breedste zin van het woord , ontdekken, ervaren en zich ontwikkelen op hun eigen-wijze. In het huidige schoolsysteem is hier geen ruimte voor. De klassen worden steeds voller, de druk om te presteren steeds groter, de scholen dienen te bezuinigen en de kinderen moeten zich conformeren aan de lesstof en handelsplannen uitvoeren als ze buiten de maat van de lesstof vallen. Als de school zich niet aan deze structuur houdt krijgt ze de schoolinspectie op bezoek. Het één timmert het andere dicht.

Als de kinderen ons spiegelen dat het systeem niet meer functioneert dan stoppen we ze in een hokje en geven we ze eventueel een medicijn erbij om ze weer mee te laten doen in het systeem:

En dat terwijl de kinderen veel offers brengen om vanuit liefde ons constant de spiegel voor te houden. Het is schrijnend om zo met onze prachtige kinderen om te gaan. Het lijkt wel een nieuwe trend geworden. Het is schrikbarend om te zien hoeveel kinderen de stempel van adhd hebben ontvangen en daarbij medicijnen moeten innemen, zoals bijvoorbeeld Ritalin.

Feiten over Ritalin: [http://www.drugfreeworld.org/nl/drugfacts/ritalin.html]

2012-voor-dummies-de-angst-voorbij-deel-I-versie-2_copie_img_9

Het medicijn Ritalin zou de oorzaak kunnen zijn van hallucinaties, zelfmoordgedachten, psychotisch gedrag, evenals agressiviteit of gewelddadig gedrag. Volgens de fabrikant is het een drug waar je afhankelijk van wordt. Een derde van alle kinderen die deze medicijnen gebruiken, ontwikkelt binnen een jaar symptomen van dwangmatig gedrag. Ook in Nederland valt de werkzame stof van Ritalin onder de Opium-wet. De bijwerkingen liegen er niet om, maar dit vertellen ze er niet bij als je kind aan de medicijnen gaat. Het lijkt mij dat de bijwerkingen veel heftiger zijn dan de “kwaal”. En dan heb ik nog maar 1 van de medicijnen kort belicht!

Ondanks de bijwerkingen van de medicijnen en alle bijbehorende psychische effecten van het bestempelen van de betreffende kinderen blijf ik mij verwonderen over het feit dat kinderen tegenwoordig zo snel worden gediagnosticeerd met adhd, pdd-nos en veel meer van dit soort “gedragsafwijkingen”. Hun gedrag wijkt af van de standaard dus het kind is de dupe. Er wordt niet gekeken naar wat het kind nodig heeft, er wordt gekeken hoe we het kind zo snel mogelijk weer passend maken in het systeem. Laatst hoorde ik tot mijn verbazing dat een jongentje van 5 jaar niet 20 minuten in een kring stil kon zitten zonder te praten, dit leek volgens de betreffende leerkracht wel op een symptoom van adhd, dus wellicht kon het kind getest worden op adhd. Volgens mij val ik dan ook onder het kopje adhd en vele mensen met mij.

Op dit moment denkt de maatschappij het allemaal zo goed te weten voor de kinderen. Hoe kan het dan dat er steeds meer kinderen ongelukkig worden en er nog harder gekneed moet worden om ze in hokjes te duwen, om ze in het huidige systeem in te passen. Nog meer onderdrukking, medicijnen enz. Waar houdt dit op?

Toch lijkt het wel een tendens om kinderen in hokjes te plaatsen, dit gebeurt tevens door de kinderen weer te benoemen als sterre-, indigo- of kristalkinderen. Het is weliswaar een wat luxer hokje want hier wordt je bijzonder gevonden en buigt iedereen met veel mededogen en begrip over je heen. Echter, het is en blijft labelen. Een kind gaat zich vereenzelvigen met alle symptomen die bij het label horen en zal zich dan ook steeds meer zo gaan gedragen, dit werkt beperkend.

Als kinderen niet in het systeem passen en ouders hebben met een spirituele inslag dan worden ze vaak sterre-, indigo- of kristalkinderen genoemd. Worden kinderen geboren bij ouders die hier niet mee bezig zijn en de kinderen passen dan niet in het systeem dan worden ze gelabeld met adhd, pdd-nos enz. Elk kind is gevoelig, heeft een groot waarnemingsvermogen, staat meer open qua bewustzijn en elk kind uit dit op zijn eigen-wijze. De één wordt druk, de ander keert naar binnen en wordt verlegen. Het is maar net in welke situatie je groot wordt en hoe bewust de opvoeders zijn. Laten we stoppen om een kind in een hokje te plaatsen en het kind weer als een autonoom persoon te gaan beschouwen en vooral te gaan kijken naar wat het kind nodig heeft! Er is geen schuldige hoogstens onwetendheid. Ik ga ervan uit dat iedereen handelt naar zijn of haar beste intenties.

Overgeërfde gedragspatronen,

Een kind dat leeft met schaamte, leert zich schuldig te voelen.
Een kind dat leeft met kritiek, leert zich te veroordelen.
Een kind dat leeft met haat en nijd, leert zich agressief op te stellen.
Een kind dat leeft onder overheersing, leert te overheersen.
Een kind dat leeft met angst, leert overal bang voor te zijn.

Een kind dat leeft met aanmoediging, leert vertrouwen te hebben.
Een kind dat leeft met complimenten, leert anderen te motiveren.
Een kind dat leeft met eerlijkheid, leert eerlijk te zijn.
Een kind dat leeft met tolerantie, leert rechtvaardig te zijn.
Een kind dat leeft met liefde, leert lief te hebben.
Ouders zijn ook kinderen van kinderen van kinderen van kinderen

Auteur: onbekend

Naar mijn mening mogen wij kijken naar wat wij aan de kinderen doorgeven en hoe we met de kinderen omgaan. Daarin mogen we veranderen in plaats van de kinderen te kneden naar de huidige maatstaven van de maatschappij . Hoe adhd tot stand is gekomen zou alleen al vragen moeten oproepen. Dit vertelt hoogleraar Paul Verhaeghe in het volgende interview: “ADHD is boerenbedrog”

Citaat:

Hoogleraar psychotherapie prof. dr. Paul Verhaeghe, auteur van het boek “Het einde van de psychotherapie”, stelt dat aandoeningen zoals ADHD en PDD-NOS niet bestaan. De symptomen natuurlijk wel: drukke of verlegen kinderen zijn een feit. Het probleem ontstaat wanneer een patiënt niet als een persoon met een aantal eigenschappen wordt beschouwd, maar als die eigenschappen worden gefilterd tot een paar goed te classificeren afkortingen. Diagnose van zo’n soort aandoening gebeurt meestal met behulp van de DSM, een diagnostisch handboek dat niet, zoals men zou verwachten, samengesteld werd door onafhankelijke wetenschappers maar eerder een allegaartje van meningen is.

De samensteller is de Amerikaanse Psychiatrische Associatie, een belangenvereniging die ooit zelfs met een stemming besloot of homoseksualiteit al dan niet een categorie moest worden. Zo worden ook te pas en te onpas aandoeningen toegevoegd, tot grote vreugde van de farmaceutische industrie. Zo kan er bijvoorbeeld weer een nieuwe pil in de markt worden gezet tegen een abnormaal lange rouwperiode. De DSM methode valt dus moeilijk wetenschappelijk te noemen, en blijkt in de praktijk al helemaal niet bij te dragen aan een structurele oplossing.

Deel 1:

Deel 2 :

Deel 3 :

Dat de kinderen deze gedragingen vertonen is ook te begrijpen, ze spiegelen ons alleen maar dat de wereld waar wij nu in leven zich begeeft in een afgescheiden ‘ik’ staat . Mensen zijn vaak met hun eigen tuintje bezig. Als het maar goed gaat met het eigen tuintje dan hoeven we niet te kijken naar die van een ander. Allemaal afgescheiden van elkaar. Hier is onze maatschappij ook op gestoeld, een gehaaste en prestatie gerichte maatschappij. Gezinnen met tweeverdieners die beide moeten werken anders krijgen ze de huur of hypotheek niet rond. Kinderen die meer op de opvang vertoeven dan thuis. Misschien is het wel bewust zo gecreëerd dat we het zo druk hebben zodat er onvoldoende tijd is om daadwerkelijk veel in onze kinderen te investeren en dan is een pilletje in al deze hectiek al gauw een uitkomst, er is weer rust! Is dit wel natuurlijk? Diezelfde afgescheidenheid vindt ook bij veel mensen intern plaats, een kloof tussen hoofd en hart.

Het is alsof er twee bedrijven in één lijf leven, deze mogen fuseren om weer in verbinding te komen met elkaar. Verlangen we niet allemaal diep van binnen naar verbinding met je eigen kern en dus met anderen? Pas als je verbinding met jezelf hebt kan er verbinding met de ander zijn. Ieder mens is in de kern goed en mooi. Niemand is beter of slechter, in de kern zijn we allemaal gelijk. We komen allemaal vanuit dezelfde bron/energie. Mensen op een voetstuk zetten, betekend jezelf minderwaardig maken. Ga weer uit van je eigen kracht en autoriteit in plaats van deze neer te leggen bij een arts, leraar, psycholoog, enz. en ga weer voelen wat goed is voor jou en daarin voor je kind. Oude patronen en overtuigingen mogen losgelaten worden om het nieuwe vrije in jezelf te verwelkomen.

Wordt het niet eens tijd te stoppen met oordelen en naar jezelf te gaan kijken, ondanks dat het best eng is, want we vinden bijna altijd dat de ander moet veranderen om zelf gelukkig te worden… mmm omgekeerde wereld. “Als jij leuk tegen mij doet ben ik gelukkig”, weer de afhankelijke staat en het buiten jezelf leggen. Laten we onze kinderen het voorbeeld geven dat het oké is om jezelf te zijn en dat je niet hoeft te veranderen voor de externe maatschappij om erbij te horen en laten we het voorbeeld geven aan de kinderen om dingen niet buiten ons zelf te zoeken maar in onszelf. Intern in plaats van alles extern te weerleggen.

Verbinding ontstaat vanuit het hart en niet vanuit hoe je je het beste aanpast. Mensen mogen je nemen zoals je bent en niet hoe ze willen dat je bent. Laat de ander in zijn eigen staat van zijn en kijk alleen naar je eigen zijn, daar zit je groei van bewustzijn. De wereld om je heen bewijst je alleen een dienst door je constant een spiegel voor te houden. Zo ook onze kinderen, deze kun je beoordelen of bekijken. Bij deze spiegel gaat het dus enkel en alleen over jou! Je kunt erin kijken of weg kijken! Welk voorbeeld wil jij je kind meegeven?
Mocht je nog niet helemaal begrijpen hoe het spiegelen van kinderen werkt, bekijk dan eens een uitzending van Derek Ogilvie: http://www.rtl.nl/reality/derek/afleveringen/

 

2012-voor-dummies-de-angst-voorbij-deel-I-versie-2_copie_img_20

 

Wij zijn ook allemaal kinderen geweest en dat kind leeft nog steeds in ons. Ga zelf eens terug naar je jeugd en denk/voel eens naar het kind in jezelf? Welke overtuigingen bepalen jouw leven vandaag de dag? Door de overtuigingen die we hebben meegekregen als kind en door de maatschappij om ons heen zijn we ver verwijderd van het kind in onszelf. Dat we allemaal geconditioneerd zijn is een absoluut feit, dit gebeurd vanaf dat we geboren zijn. Onze verzorgers, ouders hebben hier geen schuld aan aangezien zij net zo goed geconditioneerd zijn, van generatie op generatie. Nogmaals, je kunt hier ook niet praten van schuld, echter wel van onwetendheid, aangezien we door al die overtuigingen onze onware zelf zijn gaan vormen. Kijk maar eens naar een klein kindje, als deze boos is laat hij het direct merken, zo ook als hij blij of verdrietig is. Wij als “volwassenen”niet, wij houden alles op, uit fatsoen, uit schaamte, uit angst?

Angst is hierin de grootste sluipmoordenaar binnen de mens. Angst maakt je klein en afhankelijk, het houdt je in de greep, zolang je dit toe laat zal alles in je leven onveranderd blijven. Pas als jij de angst gaat regeren in plaats van de angst jou, zal je het leven in vrijheid ontmoeten. Neem nou iemand die zich niet durft uit te spreken omdat die persoon bijvoorbeeld vroeger altijd het zwijgen is opgelegd, die persoon is bang voor de afwijzing of bang voor ruzie, compleet afhankelijk door de grimmige greep van angst. We leven wat dat betreft in een gevangenis met onzichtbare tralies, hoe vaak zwijg je terwijl je van alles zeggen wilt? Hoe vaak ga je mee in de beweging van anderen, terwijl je anders wilt? Hoe vaak ben je volgzaam, terwijl je anders wilt? Hoe vaak ben je je ware zelf en laat je je echte gezicht zien? Leef je leven en laat je niet leven. Dit willen we toch ook voor onze kinderen, dat ze in zichzelf die vrijheid kunnen behouden?

Het kwetsbaar opstellen en je uitspreken vanuit je gevoel is nog niet zo makkelijk voor de volwassenen. Kinderen zijn daarin onze leermeesters en laten ons zien wat echt is zonder fatsoensnormen, schaamte of angst. Is het ook niet zo dat wij onze kinderen mogen begeleiden in plaats van de hiërarchie te handhaven, met ‘wij zijn de baas en weten het altijd beter….’ Wellicht is het de wereld op zijn kop en kunnen wij van onze kinderen leren, leren om weer kind te zijn en te genieten van het leven, handelen vanuit het nu.

Kinderen spreken zich uit als ze boos, verdrietig of blij zijn, wij daarentegen nemen de lading mee en blijven hier nog lange tijd mee rondlopen. Ooit een kind gezien die drie dagen later nog boos of met wrevel rondloopt over een voorval of haatdragend is? Een kind is vrij in zichzelf en wij mogen losbreken uit de onzichtbare tralies van onderdrukking om daarin weer dezelfde vrijheid te ervaren. Misschien zijn wij nog wel de jongvolwassenen en onze kinderen in gedrag een stuk “volwassener”.

De kinderen van nu beschikken soms al op zeer jonge leeftijd over een levenswijsheid die volwassenen verbijstert en een rijk geestelijk leven. Ze hebben als je het wilt zien en horen veel te bieden aan de mensheid. Mijn conclusie is dan ook dat we, de ouders, verzorgers en anderen die met kinderen werken bewust mogen maken van henzelf en de interactie met de kinderen. Investeren in onze kinderen in plaats van ze te onderdrukken.

Kinderen willen zich geborgen en geliefd voelen en begrepen, gezien en gehoord worden. Dat willen wij als volwassenen toch ook? Laten we luisteren naar de kinderen en hen op hun waarde schatten. Hen het gevoel geven dat ze helemaal goed zijn zoals ze zijn, hen het leven zelf laten ontdekken en dat we samen met de kinderen hand in hand door het leven wandelen als begeleiding met een gezonde dosis “sturing, structuur en duidelijkheid”. Niet als autoriteit maar begeleidend en samen!!!

Geef de kinderen ook een stem, je zal je verwonderen wat kinderen te vertellen hebben, nu mogen we nog gaan luisteren.

Kinderen van nu zijn onze spiegels voor een nieuwe tijd.

Durf jij in deze spiegel te kijken?

Auteur: Cindy Kuiper (Coach/therapeut & trainer)
Contact: Cintracoaching@live.nl

Bovenstaande stuk komt uit het e-book:  De angst voorbij